اگر آبسه دندان دارید، ممکن است درد خود را اینگونه توصیف کنید:

• جویدن یا تپش.
• تیز یا تیراندازی.
• مداوم یا فقط هنگام جویدن.
• تابش به استخوان فک، گردن یا گوش شما.

برای ارتباط با بهترین دکتر ایمپلنت دندان در تهران اینجا کلیک کنید

سایر علائم آبسه دندان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• حساسیت دندان به دمای گرم یا سرد.
• طعم تلخ در دهان شما.
• بوی بد دهان (هالیتوزیس) .
• قرمزی و تورم لثه.
• لق شدن دندان آسیب دیده.
• ناحیه متورم در فک بالا یا پایین.
• زخم باز و تخلیه کننده در کنار لثه ها.

علاوه بر این، ممکن است علائم عمومی تری مانند:

• تب .
• غدد لنفاوی متورم .
• ناراحتی عمومی، ناراحتی یا احساس بیماری.

علت آبسه دندان چیست؟

هر چیزی که دریچه ای برای ورود باکتری ها به دندان یا بافت های اطراف ایجاد کند، می تواند منجر به آبسه دندان شود. علل عبارتند از:

• حفره های شدید : حفره (پوسیدگی دندان) تخریب سطح سخت دندان شما است. این زمانی اتفاق می افتد که باکتری ها قند موجود در غذا و نوشیدنی را تجزیه می کنند و اسیدی ایجاد می کنند که به مینای دندان حمله می کند.
• دندان های شکسته، شکسته یا ترک خورده : باکتری ها می توانند به هر دهانه دندان نفوذ کرده و به پالپ گسترش یابند.
• بیماری لثه (پریودنتال) : بیماری لثه عفونت و التهاب بافت های اطراف دندان است. با پیشرفت بیماری لثه، باکتری ها به بافت های عمیق تری دسترسی پیدا می کنند.
• آسیب به دندان : ضربه به دندان می تواند به پالپ داخلی آسیب برساند حتی اگر ترک قابل مشاهده ای وجود نداشته باشد. آسیب دیدگی آن را مستعد عفونت می کند.

هر فرد آسیب دیده به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مبتلا نمی شود. برخی از افراد علائمی مانند موارد ذکر شده در بالا ایجاد می کنند، اما پس از چند هفته از بین می روند. این اختلال استرس حاد (ASD) نامیده می شود.

هنگامی که علائم بیش از یک ماه طول بکشد و به طور جدی بر توانایی عملکرد فرد تأثیر بگذارد، ممکن است فرد از PTSD رنج می برد. برخی از افراد مبتلا به PTSD تا ماه ها پس از خود رویداد علائمی را نشان نمی دهند. و برخی از افراد تا پایان عمر با علائم PTSD ناشی از یک تجربه آسیب زا دست و پنجه نرم می کنند. علائم PTSD می تواند به حملات پانیک، افسردگی، افکار و احساسات خودکشی، سوء مصرف مواد مخدر، احساس انزوا و ناتوانی در انجام وظایف روزانه تشدید شود.

انواع تروما

همانطور که در بالا ذکر شد، تروما با تجربه بازمانده تعریف می شود. اما سطحی از تروما وجود دارد. به طور کلی، آنها را می توان به عنوان ترومای بزرگ "T" و ترومای "t" کوچک طبقه بندی کرد.

ترومای کوچک «t» شرایطی است که ایمنی یا جان فرد به خطر نمی افتد، اما با این وجود باعث ایجاد علائم تروما می شود. این وقایع باعث ایجاد مشکل شده و عملکرد عادی را در جهان مختل می کند. مطمئناً وقتی اتفاق می‌افتند اصلاً کوچک به نظر نمی‌رسند، اما بهبودی بیشتر آنها نسبت به یک ضربه بزرگ «T» آسان‌تر است. از سوی دیگر، آسیب‌های کوچک «t» گاهی نادیده گرفته می‌شوند، زیرا به نظر می‌رسند که قابل حل هستند. این می تواند خطرناک باشد زیرا اثر تجمعی یک تروما یا ترومای پردازش نشده ممکن است به طور بی امان فرد را دنبال کند. مثالها عبارتند از: تغییر زندگی مانند یک شغل جدید یا جابجایی. رویدادهای رابطه مانند طلاق، خیانت، یا یک درگیری شخصی ناراحت کننده؛ عوامل استرس زای زندگی مانند مشکلات مالی، استرس کاری یا درگیری، یا جنگ های قانونی.

ترومای بزرگ «T» تجربیات خارق‌العاده‌ای هستند که پریشانی و درماندگی شدید را به همراه دارند. آنها ممکن است رویدادهای یکباره مانند اقدامات تروریستی، فجایع طبیعی و تجاوز جنسی باشند. یا ممکن است عوامل استرس زا طولانی مدت مانند جنگ، کودک آزاری، بی توجهی یا خشونت باشند. نادیده گرفتن آنها بسیار دشوارتر یا حتی غیرممکن است، اما اغلب به طور فعال از آنها اجتناب می شود. به عنوان مثال، افراد ممکن است از محرک هایی مانند یادآوری های شخصی، مکان های خاص یا موقعیت هایی مانند مکان های شلوغ یا حتی متروک دوری کنند. و ممکن است در مواجهه با خاطره این واقعه مقاومت کنند. به عنوان یک مکانیسم مقابله، این فقط برای مدت طولانی کار می کند. طولانی شدن دسترسی به حمایت و درمان تروما، شفا را طولانی می کند.

روش های درمانی برای تروما

هیچ درمانی برای تروما و هیچ راه حل سریعی برای رنج ناشی از آن وجود ندارد. اما امیدی هست. طیف گسترده ای از درمان های موثر وجود دارد و دسترسی به آنها گسترده است. به بازماندگان تروما با کار کردن با یک درمانگر یا درمانی که بر تروما متمرکز است یا از تروما آگاه است، بهترین خدمات ارائه می شود. اکثر درمانگران آگاه تروما ترکیبی از روش های درمانی را به کار می گیرند.

جایگزین‌های روان‌درمانی شامل درمان‌های مواجهه برای کمک به حساسیت‌زدایی، درمان شناختی رفتاری است که به تغییر الگوهای فکر و رفتار کمک می‌کند و درمان‌های پردازش مجدد مانند حساسیت زدایی از حرکت چشم و پردازش مجدد (EMDR) که به بازمانده اجازه می‌دهد تا خاطرات و رویدادها را دوباره پردازش کند. درمان‌های جسمانی که از بدن برای پردازش تروما استفاده می‌کنند عبارتند از تجربه جسمانی و روان‌درمانی حسی حرکتی. هیپنوتیزم، تمرکز حواس، درمان کرانیوساکرال، یوگای حساس به تروما، هنر درمانی و طب سوزنی همگی می توانند کمک کنند. و در آخر، بسیاری از مردم از داروها – عمدتاً داروهای ضد افسردگی و ضد اضطراب – استفاده می‌کنند که می‌توانند علائم را کمتر و قابل کنترل‌تر کنند.

راه هایی که iLs به تروما رسیدگی می کند

iL ها می توانند کمک کنند. SSP ثابت کرده است که از بازماندگان تروما با در دسترس قرار دادن آنها برای درمان و روابط درمانی حمایت می کند. سیستم فوکوس بسیار تثبیت کننده است، عملکرد دهلیزی و حس زمین شدن را بهبود می بخشد. و Dreampad یک کمک ارزشمند (در واقع یکی از معدود موارد غیر دارویی) برای داشتن خواب بهتر در شب است. همه اینها از کسی که از تروما بهبود می یابد حمایت می کند.

ترشحات ضخیم و سفید

اگر ترشحات غلیظ و سفید رنگ همراه با علائم دیگر مانند خارش، سوزش و تحریک باشد، احتمالاً به دلیل عفونت قارچی است. در غیر این صورت ترشح طبیعی است. همچنین ممکن است متوجه افزایش ترشحات غلیظ و سفید رنگ قبل و بعد از پریود شوید.برای اطلاع از هزینه عمل لابیاپلاستی در تهران اینجا کلیک کنید

ترشح زرد

ترشحات زرد رنگ ترشح غیرطبیعی است، زیرا نشانه عفونت باکتریایی یا عفونت مقاربتی است. همچنین ممکن است بویی با آن همراه باشد.

ترشحات قهوه ای

ترشحات قهوه ای ممکن است به دلیل چرخه های پریود نامنظم ایجاد شود. اگر ترشحات قهوه‌ای رنگ مدام ظاهر می‌شود، بیمار باید با یک ارائه‌دهنده قرار ملاقات بگذارد تا ارزیابی شود. این می تواند نشانه سرطان رحم یا دهانه رحم باشد. علاوه بر این، در دوران یائسگی، زن نباید هیچ نوع خونریزی واژینال داشته باشد که این نیز نشانه سرطان رحم است.

ترشح سبز

ترشح سبز رنگ طبیعی نیست. این نشانه عفونت باکتریایی یا یک عفونت مقاربتی مانند تریکومونیازیس است. هر کسی که ترشح سبز رنگ را تجربه می کند باید به ارائه دهنده خود مراجعه کند. در صورت تشخیص تریکومونیازیس، آنتی بیوتیک مصرف خواهید کرد.

ترشحات عفونت مخمری

ترشحات عفونت قارچی ناشی از رشد بیش از حد قارچ در واژن است. علائم ترشحات عفونت قارچی شامل ترشحات غلیظ، سفید رنگ و شبیه پنیر به همراه خارش، قرمزی، تحریک و سوزش است. تقریباً 90 درصد از زنان در مقطعی از زندگی خود دچار عفونت قارچی می شوند. عفونت های مخمری مسری نیستند و کرم های ضد قارچ بدون نسخه برای استفاده بیمار در دسترس هستند. اما، اگر علائم با درمان بهبود نیافت یا بیش از چهار عفونت قارچی در یک سال داشت، باید به پزشک خود مراجعه کند.

از تغییرات طبیعی و غیر طبیعی در ترشحات واژن آگاه باشید. این به بیماران امکان می دهد عفونت و سایر مشکلات را شناسایی کنند. بوریس می‌گوید: اگر در مورد نوع ترشحات واژن سؤالی دارید، با ارائه‌دهنده خود تماس بگیرید.

درمان ADHD اغلب به مداخلات پزشکی، آموزشی، رفتاری و روانی نیاز دارد. این رویکرد جامع برای درمان گاهی اوقات "چند وجهی" نامیده می شود و بسته به سن فرد مبتلا به ADHD، ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• آموزش والدین
• دارو
• آموزش مهارت ها
• مشاوره
• رفتار درمانی
• پشتیبانی های آموزشی
• آموزش در مورد ADHD

با همکاری نزدیک با ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و سایر متخصصان، درمان باید متناسب با نیازهای منحصر به فرد هر فرد و خانواده باشد تا به بیمار کمک کند علائم را کنترل کند، با اختلال کنار بیاید، رفاه روانی کلی را بهبود بخشد و روابط اجتماعی را مدیریت کند.

ریکاوری و ADHD

در حالی که هیچ درمانی برای ADHD وجود ندارد، افراد مبتلا به ADHD می توانند بهبودی سلامت روان را تجربه کنند. برای این افراد، بهبودی را می توان به عنوان مدیریت مداوم علائم ADHD درک کرد. طبق گفته اداره سوء مصرف مواد و سلامت روان (SAMHSA)، دو نشانه اصلی بهبود سلامت روان، داشتن یک «زندگی معنادار» و رشد به سمت «پتانسیل کامل» است. برای افراد مبتلا به ADHD، این اهداف قابل دستیابی هستند. علیرغم چالش‌های زیادی که با آن‌ها مواجه هستند، منابعی وجود دارد که می‌تواند به افراد مبتلا به ADHD کمک کند تا به سطحی از رفاه دست یابند که با استقلال، وابستگی متقابل سالم، امید و رضایت شخصی مشخص می‌شود.

حقیقات درمان

عمده تحقیقات درمانی در مورد ADHD بر روی این وضعیت در کودکان متمرکز شده است، و گزینه‌های موجود برای آنها یک پایه شواهد قوی برای کاهش علائم دارد. برای بسیاری، نیاز به مداخله در دراز مدت وجود دارد. تحقیقات انجام شده توسط موسسه ملی سلامت روان، مطالعه درمان چندوجهی ADHD، بهبود قابل توجهی را در رفتار در خانه و مدرسه در کودکان مبتلا به ADHD نشان داد که داروهای تحت نظارت دقیق همراه با درمان رفتاری دریافت کردند. این کودکان همچنین روابط بهتری با همکلاسی ها و خانواده خود نسبت به کودکانی که این ترکیب از درمان را دریافت نکرده بودند نشان دادند. تحقیقات بیشتر تأیید می کند که ترکیب درمان های رفتاری و محرک موثرتر از هر یک از درمان ها به تنهایی است.

اگرچه ADHD در بزرگسالان نسبت به کودکان کمتر مورد بررسی قرار گرفته است، بزرگسالانی که به درستی این اختلال را تشخیص داده اند، همچنان می توانند از هر روش درمانی که به بهترین وجه نیازهایشان را برآورده می کند، استفاده کنند. بزرگسالان مبتلا به ADHD با کار با یک یا چند پزشک مراقبت های بهداشتی و روانی، می توانند یاد بگیرند که علائم را همانطور که در زندگی خود بیان می کنند مدیریت کنند.

ADHD وضعیتی است که افراد را در تمام طول عمر تحت تاثیر قرار می دهد. این بدان معنی است که علائم ADHD معمولاً از یک مرحله از زندگی به مرحله بعدی تجربه می شود و در هر مرحله زندگی خاص به حوزه های مختلف زندگی گسترش می یابد.

بریج دندان معمولاً از دو تاج تشکیل شده است که روی دو دندان مجاور شکاف ایجاد شده توسط دندان از دست رفته قرار می گیرد، علاوه بر آن یک دندان مصنوعی به نام پونتیک که دو تاج را به هم می پیوندد و شکاف را پر می کند. بریج‌های دندانی را می‌توان از مواد زیادی ساخت، اما بیشتر آن‌ها از طلا، نقره، چینی و پرسلن ذوب شده به فلز ساخته می‌شوند.برای ارتباط با بهترین دکتر ایمپلنت دندان در تهران اینجا کلیک کنید.

مزایای بریج های دندانی

بریج های دندانی مزایای متعددی دارند. در مرحله اول، بریج های دندانی به طور موثر جایگزین دندان های از دست رفته می شوند و ترمیم های زیبایی و عملکردی را ارائه می دهند. علاوه بر این، بریج های دندانی به بیماران این امکان را می دهند که به طور طبیعی غذا بخورند و صحبت کنند زیرا دیگر شکافی در فک وجود ندارد.
بریج های دندانی همچنین می توانند مزایایی برای ساختار طولانی مدت دهان شما داشته باشند. بدون جایگزینی برای دندان از دست رفته، این شکاف می تواند منجر به ناهماهنگی دندان ها و زوال استخوان فک شود. با این حال، هنگامی که یک بریج دندان جایگزین دندان یا دندان های از دست رفته می شود، دندان های هر طرف در جای خود ثابت می شوند و خطر مشکلات ناشی از بایت را کاهش می دهند. علاوه بر این، بریج‌های دندانی می‌توانند از کوچک شدن فک به دلیل زوال استخوان جلوگیری کنند، شکل صورت شما را حفظ کنند و از ظاهری فرورفته و پیری زودرس جلوگیری کنند.
بسیاری از بیماران نیز بریج های دندانی را انتخاب می کنند زیرا به راحتی در دهان قرار می گیرند و به راحتی نگهداری می شوند. معمولا مدت زمان کوتاهی طول می کشد تا بیماران به احساس یک بریج دندان عادت کنند، که به سختی قابل توجه خواهد بود زیرا کاملاً با لبخند ترکیب می شود. دندانپزشک ما در ساسکاتون اغلب بریج دندانی را بر روی سایر ترمیم‌ها مانند دندان مصنوعی توصیه می‌کند، زیرا نیازی به برداشتن آن‌ها برای تمیز کردن ندارند و می‌توانند به راحتی مانند دندان‌های طبیعی، با مسواک زدن کامل، تمیز شوند.

معایب بریج های دندانی

بریج های دندانی اگرچه فواید زیادی دارند، اما مانند هر ترمیم دندان دیگری دارای معایبی هستند.
بریج‌های دندانی مستلزم این هستند که دندان‌های سالم در دو طرف شکاف ایجاد شده توسط دندان یا دندان‌های از دست رفته به‌طور دائمی تغییر داده شوند تا روی بریج قرار بگیرند. اگر بریج به درستی نصب نشود، خطر پوسیدگی و آسیب بیشتر به آن دندان ها وجود دارد.
برای برخی از افراد، دندان های نگهدارنده به اندازه کافی قوی نیستند که بریج دندان را نگه دارند و در نهایت به هم می ریزند که منجر به مشکلات بیشتر سلامت دهان و دندان می شود.

افراد مبتلا به افسردگی برداشتن اولین قدم در جستجوی حمایت برایشان دشوار است. آنها ممکن است نیاز به دریافت کمک با حمایت اعضای خانواده، دوستان یا یک متخصص بهداشت داشته باشند.

هیچ راه ثابت شده ای وجود ندارد که افراد از افسردگی بهبود یابند. خبر خوب این است که طیف وسیعی از درمان‌ها، متخصصان سلامت و خدمات برای کمک به افسردگی وجود دارد. همچنین کارهای زیادی وجود دارد که افراد مبتلا به افسردگی می توانند برای کمک به خود انجام دهند.

افسردگی شایع است

در هر سال، حدود یک میلیون نفر در استرالیا افسردگی را تجربه می کنند. از هر شش زن یک نفر و از هر هشت مرد یک نفر در طول زندگی خود دچار افسردگی می شوند. خبر خوب این است که درست مانند یک بیماری جسمی، افسردگی نیز قابل درمان است و درمان های موثری در دسترس است.

هر چه یک فرد مبتلا به افسردگی زودتر به دنبال حمایت باشد، زودتر می تواند بهبود یابد.

انواع افسردگی

افسردگی انواع مختلفی دارد. علائم برای هر یک می تواند از نسبتاً جزئی (اما هنوز ناتوان کننده) تا بسیار شدید باشد. انواع اصلی افسردگی عبارتند از:

• افسردگی شدید
• اختلال دیس تایمیک
• اختلال دوقطبی (که قبلاً افسردگی شیدایی نامیده می شد)
• اختلال سیکلوتیمیک
• اختلال عاطفی فصلی (SAD).

درمان افسردگی

بعید است که افسردگی به خودی خود از بین برود. در واقع، اگر افسردگی نادیده گرفته شود و درمان نشود، می تواند ماه ها و گاهی سال ها ادامه داشته باشد و اثرات منفی زیادی بر زندگی فرد داشته باشد.

هر فردی باید درمان مناسب خود را پیدا کند. یافتن درمانی مؤثر می‌تواند به زمان و صبر نیاز داشته باشد.

انواع مختلف افسردگی نیاز به درمان متفاوتی دارند. علائم خفیف ممکن است با موارد زیر کاهش یابد:

• یادگیری در مورد شرایط
• تغییرات سبک زندگی (مانند ورزش منظم)
• درمان روانشناختی توسط یک متخصص سلامت روان یا از طریق درمان های الکترونیکی آنلاین ارائه می شود.

برای افسردگی متوسط ​​تا شدیدتر، احتمالاً به درمان های پزشکی در ترکیب با این درمان های دیگر نیاز است.

درمان افسردگی باید با مراجعه به پزشک شروع شود. یک مشاوره طولانی را رزرو کنید تا به شما فرصت دهد تا در مورد علائم و گزینه های درمانی خود صحبت کنید. ممکن است پزشک از شما بخواهد که یک پرسشنامه غربالگری را پر کنید یا آزمایشاتی را برای رد سایر شرایط انجام دهید.

پزشک شما ممکن است شما را به یک روانشناس، مددکار اجتماعی، مشاور یا روانپزشک ارجاع دهد. برای دیدن اکثر این متخصصان از طریق Medicare می توانید به تخفیف دسترسی پیدا کنید. این امر مستلزم آن است که پزشک شما یک برنامه بهداشت روانی GP برای شما بنویسد - از آنها برای جزئیات بیشتر بخواهید.

سایر گزینه های درمانی عبارتند از:

• مرکز بهداشت جامعه محلی خود - برای جزئیات تماس با فردی در شورای محلی خود صحبت کنید
•  خدمات تریاژ خدمات بهداشت روان محلی  شما - آنها می توانند در مورد نزدیکترین بیمارستان بزرگ شما با یک بخش روانپزشکی با کارکنانی که برای ارزیابی سلامت روان در دسترس هستند به شما مشاوره دهند.

در یک اورژانس با شماره 000 تماس بگیرید یا به نزدیکترین بخش اورژانس بیمارستان خود بروید تا ارزیابی سلامت روان را دریافت کنید.

درمان های روانشناختی برای افسردگی

درمان‌های روان‌شناختی (همچنین به عنوان درمان‌های گفتاری شناخته می‌شوند) راهی مؤثر برای درمان افسردگی هستند. آنها می توانند به شما کمک کنند الگوهای فکری خود را تغییر دهید و مهارت های مقابله ای خود را بهبود ببخشید تا برای مقابله با استرس ها و درگیری های زندگی مجهزتر شوید.

علاوه بر حمایت از بهبودی، درمان‌های روان‌شناختی می‌توانند با شناسایی و تغییر افکار و رفتارهای غیر مفید، به شما کمک کنند تا خوب بمانید.

انواع مختلفی از درمان های روانشناختی وجود دارد که عبارتند از:

• رفتار درمانی شناختی (CBT)
• درمان بین فردی (IPT)
• رفتار درمانی
• درمان شناختی مبتنی بر ذهن آگاهی (MBCT).

CBT یکی از رایج ترین روش های درمانی روانشناختی است. این به افراد مبتلا به افسردگی کمک می کند تا الگوهای تفکر منفی خود را کنترل کرده و تغییر دهند و مهارت های مقابله ای خود را بهبود بخشند تا برای مقابله با استرس ها و درگیری های زندگی مجهزتر شوند.

داروهای ضد افسردگی

 درمان اصلی افسردگی ، داروهای ضد افسردگی است. زمانی که فرد دچار افسردگی متوسط ​​تا شدید می‌شود، ممکن است داروهای ضد افسردگی همراه با درمان‌های روان‌شناختی تجویز شود. گاهی اوقات، داروهای ضد افسردگی زمانی تجویز می‌شوند که سایر درمان‌ها موفقیت‌آمیز نبوده یا درمان‌های روان‌شناختی به دلیل شدت بیماری یا عدم دسترسی به درمان ممکن نیست.

افراد مبتلا به انواع شدیدتر افسردگی (اختلال دوقطبی و روان پریشی) معمولاً باید با دارو درمان شوند. این ممکن است شامل یک یا ترکیبی از تثبیت کننده های خلق و خو، داروهای ضد روان پریشی و داروهای ضد افسردگی باشد.

انواع مختلفی از داروهای ضد افسردگی وجود دارد. تصمیم گیری در مورد اینکه کدام داروی ضد افسردگی برای یک فرد بهتر است می تواند پیچیده باشد. تصمیم با مشورت پزشک و پس از ارزیابی و بررسی دقیق گرفته می شود. داروهای ضد افسردگی حداقل دو هفته طول می کشد تا شروع به کمک کنند، و همچنین ممکن است مدتی طول بکشد تا پزشک مناسب ترین دارو و دوز را پیدا کند.

داروهای ضد افسردگی می توانند احساس بهتری در افراد ایجاد کنند، اما شخصیت آنها را تغییر نمی دهند یا باعث نمی شوند همیشه احساس شادی کنند. مانند هر داروی دیگری، برخی از افراد عوارض جانبی را تجربه خواهند کرد.

عوارض جانبی رایج، بسته به نوع دارویی که مصرف می شود، عبارتند از:

• حالت تهوع
• سردرد
• اضطراب
• تعریق
• سرگیجه
• تحریک
• افزایش وزن
• دهان خشک
• مشکلات جنسی (مثلاً مشکل در برانگیختگی یا برانگیختگی).

برخی از این علائم می توانند کوتاه مدت باشند، اما افرادی که هر یک از این علائم را تجربه می کنند باید به پزشک خود اطلاع دهند، زیرا راه هایی برای به حداقل رساندن آنها وجود دارد. احتمال بروز یک عارضه جانبی خاص بین افراد و داروها متفاوت است.

مدت زمانی که فرد نیاز به مصرف داروهای ضدافسردگی دارد به شدت بیماری و نحوه پاسخ آنها به درمان بستگی دارد. داروهای ضد افسردگی بی خطر، موثر و اعتیادآور نیستند. قطع دارو فقط باید به تدریج و به توصیه پزشک و تحت نظر انجام شود.

هر فردی باید درمان مناسب خود را پیدا کند. فقط به این دلیل که نشان داده شده است که یک درمان از نظر علمی کار می کند، به این معنی نیست که برای همه افراد به یک اندازه خوب عمل می کند. برخی از افراد دچار عوارض می شوند، عوارض جانبی را تجربه می کنند یا متوجه می شوند که درمان با سبک زندگی آنها مطابقت ندارد. یافتن درمانی مؤثر می‌تواند به زمان و صبر نیاز داشته باشد.

پس از جستجوی مشاوره مناسب، بهترین روش این است که درمانی را امتحان کنید که با آن راحت هستید و برای اکثر افراد مفید است. اگر به اندازه کافی سریع بهبود نیافتید یا مشکلاتی را در درمان تجربه کردید، این موضوع را با متخصص سلامت خود در میان بگذارید و گزینه دیگری را امتحان کنید.

هر کسی هر از گاهی اضطراب را تجربه می کند. نگرانی معمولی می‌تواند انگیزه‌بخش باشد – می‌تواند در مواردی مانند رسیدن به موقع سر کار یا مطالعه برای امتحان به شما کمک کند. اما در برخی از افراد، احساسات اضطرابی از بین نمی روند و با موقعیت مناسب نیستند.

سطوح بالای اضطراب بر توانایی شما برای: تمرکز، خواب و انجام کارهای معمولی تأثیر می گذارد.

اختلالات اضطرابی چیست؟

اختلالات اضطرابی شایع ترین گروه از شرایط سلامت روان در استرالیا است. آنها از هر 4 استرالیایی 1 نفر را در مرحله ای از زندگی خود تحت تاثیر قرار می دهند.

داشتن یک اختلال اضطرابی فقط به معنای احساس اضطراب بیش از حد نیست. افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی ترس های مداومی دارند که باعث ناراحتی می شود و شما را از انجام کارهایی که می خواهید و باید انجام دهید باز می دارد.

انواع اختلالات اضطرابی عبارتند از:

• اختلال اضطراب فراگیر : نگرانی بیش از حد و غیرقابل کنترل در مورد مسائل روزمره مانند سلامتی، کار یا امور مالی.
• فوبیای اجتماعی یا اختلال اضطراب اجتماعی : اختلالی که باعث می‌شود افراد از ترس از خجالت یا طرد شدن از موقعیت‌های اجتماعی یا عملکردی اجتناب کنند.
• اختلال هراس : حملات پانیک منظم، که دوره‌های شدید ناگهانی ترس هستند، نگران حملات بیشتر و اجتناب از موقعیت‌هایی هستند که ممکن است حملات پانیک رخ دهد.
• آگورافوبیا : اجتناب از موقعیت های خاص به دلیل ترس از حمله پانیک. آگورافوبیا اغلب با اختلال هراس همراه است.
• فوبیای خاص : ترس هایی که فقط در یک موقعیت خاص اعمال می شود، مانند ترس از حیوانات، حشرات، مکان ها یا افراد. به عنوان مثال، کلاستروفوبیا ترس از فضاهای بسته یا محدود است.
• اختلال وسواس فکری اجباری (OCD) : افکار و تکانه های ناخواسته (وسواس) باعث ایجاد رفتارهای تکراری و روتین به عنوان راهی برای مقابله با اضطراب می شود.
• اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) : زمانی که احساس ترس پس از تجربه یک رویداد آسیب زای زندگی از بین نمی رود. این شامل خاطرات ناراحت کننده، فلاش بک، کابوس و مشکلات خواب است.

علائم اختلالات اضطرابی چیست؟

یکی از علائم اصلی اختلالات اضطرابی، مشکل در مدیریت ترس و نگرانی است. ممکن است در افکار مضطرب خود غرق شوید.

اضطراب ممکن است باعث شود شما احساس کنید:

• دلهره یا ناتوان
• مثل اینکه اتفاق بدی در شرف وقوع است
• مثل اینکه شما در خطر هستید
• مثل اینکه ذهنت در حال تپیدن است

همچنین ممکن است باعث مشکل در تمرکز و مشکلات حافظه شود.

افرادی که دارای اختلال اضطرابی هستند ممکن است از موقعیت هایی که باعث ایجاد احساس اضطراب در آنها می شود اجتناب کنند. این می تواند زندگی روزمره شما را تحت تاثیر قرار دهد. ممکن است بیش از حد نگران گذشته، حال یا آینده باشید و در فکر کردن به چیز دیگری مشکل داشته باشید.

هر یک از انواع اختلالات اضطرابی علائم خاص متفاوتی دارند.

علائم فیزیکی چیست؟

برخی از علائم فیزیکی وجود دارد که می تواند افراد مبتلا به اضطراب را تحت تاثیر قرار دهد، مانند:

• حملات پانیک - اپیزودهای ناگهانی و شدید ترس
• تنگی نفس
• سرگیجه
• قلب تند یا تپنده
• تعریق
• مشکلات خواب
• معده کوبیده یا «پروانه در معده»
• "سوزن و سوزن"
• احساس سبکی سر
• لرزیدن
• احساس تشنگی شدید

برای اینکه بدانیم تومور نخاعی چیست، بدون شک باید علل و دلایل بروز آن را نیز بدانیم. متاسفانه، باید گفت که علت و دلیل بروز این عارضه، برای متخصصان ناشناخته است؛ هنوز به درستی و با قطعیت، علت بروز این تومورها معلوم نیست و پزشکان نمی‌دانند که چه عواملی، در بروز این تومور، دخالت دارند.برای ارتباط با بهترین جراح تومور نخاعی در تهران اینجا کلیک کنید

در مورد علل تومور نخاعی، تنها این را می‌دانیم که نارسایی ژنتیکی می‌تواند در بروز آن دخیل باشد. ما فقط در همین حد می‌دانیم که وجود یک ژن معیوب در بدن، می‌تواند در نهایت منجر به بروز تومور شود. البته اینکه این ژن به صورت مادرزادی معیوب بوده یا به مرور زمان با رشد فرد دچار عیب شده است هم، معلوم نیست.

به صورت کلی، با تحقیقات گسترده، تنها ثابت شده که بروز تومور نخاعی، در این دسته از افراد بیشتر است:

• کسانی که قبلا دچار سرطان شده‌اند و به خوبی درمان نشده‌اند، یا در حال حاضر سرطان دارند.
• کسانی که بیشتر در معرض مواد شیمیایی و تشعشات قرار گرفته‌اند.
• کسانی که در خانواده خود سابقه بیماری‌های مشابه و یا «نوروفیبروماتوز» را داشته‌اند.

نشانه‌ها و علائم تومور نخاعی چیست؟

از آنجا در این مقاله می‌خواهیم ببینیم تومور نخاعی چیست و آن را به بهترین شکل بشناسیم، لازم است که با نشانه‌ها و علائم آن نیز آشنایی داشته باشیم. همانطور که پیشتر هم در این مقاله ذکر کردیم، باید بدانید که علائم و نشانه‌های این عارضه بستگی دارد به اینکه تومور در کجا قرار گرفته است، میزان و سرعت رشد آن چقدر است، و چه مقدار به نخاع، رشته‌های عصبی نخاع و یا ستون مهره‌ها، آسیب وارد کرده است.

از جمله ابتدایی‌ترین نشانه‌های تومور نخاعی، پادرد و کمردرد است. در موادر حادتر و پیشرفته، ممکن است علائمی همچون ضعف و بی‌حسی، سیاتیک و یا فلج موقتی، اسپاسم و گرفتگی در دست و پا، عدم کنترل مثانه و مقعد یا تغییر شکل ستون مهره‌ها را نیز شاهد بود. این نشانه‌ها، در هر فرد متفاوت است و ممکن است در بعضی از افراد به صورت ناگهانی بروز پیدا کند و در برخی دیگر، به صورت تدریجی و آرام آرام نمودار شود.

از دیگر علائم تومور نخاعی، می‌توان به این موارد نیز، اشاره کرد:

• دردر در کمر و گردن، همراه با بی‌حسی
• ضعف غیر عادی در دست و پاها
• تغییر عادات مربوط به ادرار و یا دفع
• دردهای نقطه‌ای در اوایل صبح بعد از بیداری
• دردی که با هرگونه فشار روی مهره‌ها، بدتر می‌شود
• درد به هنگام خوابیدن و افزایش آن در شب
• کاهش اشتها و کاهش وزن، تب و لرز و تهوع همراه با کمردرد
• عدم هماهنگی به هنگام ایستادن و راه رفتن و از دست دادن تعادل
• زیاد شدن رفلاکس تاندون پا و زانو
• اسپاسم عضلات پا

تشخیص تومور نخاعی

در بخش‌های قبلی اشاره کردیم که بروز تومور نخاعی در افراد، بسیار جدی است و در صورت دیر اقدام کردن و هرگونه تشخیص نادرست، ممکن است به بهای سلامت و حتی زندگی فرد تمام شود. در صورتی که این تومور به موقع تشخیص داده نشود، ممکن است فرد را در بهترین حالت، برای همیشه فلج کند.

پزشکان، معمولا برای تشخیص تومور نخاعی، از روش‌های زیر استفاده می‌کنند:

• عکسبرداری ام آر آی

که در آن از امواج الکترومغناطیس برای عکسبرداری استفاده می‌شود. در این تست، از ستون مهره‌ها، نخاع و اعصاب اطراف آن، به طور دقیق بررسی می‌شوند. بعضی مواقع برای تشخیص بهتر، ممکن است مایعی رنگی مخصوص را به فرد تزریق کنند تا کیفیت عکسبرداری و تشخیص تومور، افزایش پیدا کند.

• سی تی اسکن

از این تست چندان استفاده نمی‌شود؛ اما خب به هر حال پزشک متخصص مغز و اعصاب، ممکن است عکسبرداری سی تی اسکن را نیز تجویز نماید. در این سی تی اسکن نیز برای تشخیص بهتر، مایع نامبرده در بخش قبلی و با همان هدف، به فرد تزریق می‌شود.

• بافت‌برداری (بیوپسی)

یکی از دقیق‌ترین روش‌های تشخیص تومور نخاعی، بافت برداری از محل است. بعد از اینکه پزشک از دو روش بالا تا حدودی از ابتلای فرد به تومور اطمینان حاصل کرد، دستور به بافت برداری می‌دهد تا قطعیت تشخیص را بیشتر کرده و البته روش درمان را نیز تعیین کند.

علاوه بر سه موردی که در بالا ذکر شد، پزشکان ممکن از این چند روش نیز برای تشخیص تومور نخاعی، استفاده کنند:

• تست مایع مغزی نخاع
• اسکن رادیونوکلئیدی (اسکن هسته‌ای استخوان)
• توموگرافی پوزیترون
• رادیوگرافی ستون مهر‌ها، قفسه سینه و دستگاه گوارش
• رادیولوژی