درگیر دعوا نشوید

هنگامی که والدین وارد دعوا می شوند، این به کودکان می گوید که مشاجره و ناله کردن ، درگیری را به سرعت به نتیجه می رساند. بنابراین هنگام دعوای بچه ها از جانبداری خودداری کنید. بچه ها را به چالش بکشید تا با هم راه حلی منصفانه پیدا کنند. بازگرداندن توپ به زمین خود به آنها نشان می دهد که انتظار می رود بخشی از راه حل باشند.

اما اگر دعوا تشدید شود، ممکن است والدین نیاز به دخالت داشته باشند. اگر باید مداخله کنید، آن را سریع و قاطعانه انجام دهید. سازش پیدا کنید یا بچه‌ها را جدا کنید، یا با دستور («همه به اتاق‌هایتان») یا با تهمت زدن («سوزی، بیا در اتاق من بازی کن»). غرق بحث نشوید بحث در مورد مسائل پشت دعوا را برای زمانی دیگر که مزاج ها سردتر شد، بگذارید.

رفتاری را که می خواهید ببینید مدل کنید

فقط در مورد چگونگی حل تعارض صحبت نکنید. کودکان را نشان دهید دعوا یا فریاد زدن به عنوان راه حلی برای اختلاف نظر زمانی تقویت می شود که بچه ها ببینند والدین همین کار را می کنند. با همسر (یا اقوام یا دوستان) جلوی بچه ها دعوا نکنید. و اگر چه شنیده شدن از هیاهوی بچه‌های دعوا می‌تواند سخت باشد، سعی کنید وقتی بچه‌ها دعوا می‌کنند صدایتان را بلند نکنید.

چرخه نزاع را بشکنید

نزاع ذاتاً واکنشی است. بچه‌ها به یکدیگر واکنش نشان می‌دهند و اگر وارد عمل شوید، به شما واکنش نشان می‌دهند. برای شکستن این چرخه، باید فعال باشید، نه واکنش‌پذیر. وقتی بچه‌ها دعوا نمی‌کنند، نسبت به دعوا کردن اقدام کنید.

در گرماگرم دعوا، کسی گوش نمی دهد. شما به عنوان یک والدین هر چه می گویید بچه ها احتمالاً فکر می کنند که طرف شخص دیگری هستید. صبر کنید تا سرها خنک تر شوند، سپس قوانین اصلی را به بچه ها یادآوری کنید (یا تنظیم کنید). بر مهربانی تاکید کنید و کودکان را در مورد سازش راهنمایی کنید. سازگاری با این رویکرد پیشگیرانه باعث کاهش دعوای بچه ها در دراز مدت می شود.

به بچه ها برای جنگیدن جایزه ندهید

به بچه ها برای دعوا جایزه بدهید ؟ چرا کسی باید این کار را انجام دهد؟ اما والدین به دعوای بچه ها با توجه بیش از حد به آن پاداش می دهند. اغلب مشاجره به همان اندازه برای جلب توجه است تا هر چیز کوچکی که بچه ها بر سر آنها دعوا می کنند. و معمولاً بچه‌های دعواکننده بیشتر توجه چه کسی را می‌خواهند؟ البته والدین.

اگر در خانه کار می‌کنید، بچه‌ها ممکن است متوجه این واقعیت شوند که یک ضربه بزرگ احتمالاً شما را از دفترتان خارج می‌کند. با اولین نشانه مشکل بدوید. به آنها این فرصت را بدهید که ابتدا آن را حل کنند.

بچه ها را مشغول نگه دارید

بنابراین اغلب دعوای بچه ها از کسالت ناشی می شود. وقتی بچه ها به طور فعال در فعالیت های بازی مستقل شرکت می کنند ، احتمال دعوایشان کمتر است. و فعالیت‌های مستقل به بچه‌ها می‌آموزد که بدون دویدن نزد والدین، مشکل خود را حل کنند (یعنی کسالت). و این چیزی است که آنها باید بیاموزند تا دست از جنگیدن بردارند.

و در حالی که تلویزیون می تواند بچه ها را مشغول نگه دارد، تلویزیون بیش از حد می تواند در واقع باعث دعوای بیشتری شود، زیرا اغلب این موضوعی است که بچه ها بر سر آن دعوا می کنند و همچنین به این دلیل که یک نوع بازی فعال نیست.

منبع اصلی مشکل را پیدا کنید

در حالی که کسالت و میل به توجه دو دلیل رایج برای دعوا هستند، دلایل زیادی برای آن وجود دارد. اینها می توانند به پیچیدگی رقابت بین خواهر و برادر یا به سادگی گرسنگی باشند. گاهی اوقات مشاجره فقط راهی است که بچه ها بخار را از بین ببرند. درک علت دعوا بهترین راه برای رسیدگی به آن را نشان می دهد.

قبل از شروع جنگیدن را متوقف کنید

در صورت امکان، موقعیت هایی را که احتمال دعوای فرزندانتان وجود دارد را پیش بینی کنید. برخی از زمان‌های احتمالی زمانی است که سوار ماشین می‌شوید، در حالی که در دفتر خانه خود کار می‌کنید، در حین انتقال از یک فعالیت به فعالیت دیگر یا درست قبل از غذا. هنگام قرار گرفتن در این شرایط آماده باشید.

همچنین به انواع چیزهایی که بر سر آنها دعوا می کنند فکر کنید: اسباب بازی، تلویزیون، کامپیوتر، امتیازاتی مانند نشستن روی صندلی مورد علاقه یا داشتن یک دوست. قوانین عادلانه ای برای این موارد تنظیم کنید. اما به یاد داشته باشید که قوانین همه چیز را دقیقاً یکنواخت نمی‌کند، وقتی بچه‌ها این ایده را پیدا می‌کنند که همیشه باید همین‌طور باشد، پذیرش موقعیت‌هایی که آن‌ها را ناعادلانه می‌دانند سخت‌تر می‌شوند و دعوای بیشتری رخ می‌دهد.

دلسرد نشو

کاهش دعوای بچه ها فرآیندی است که یک شبه اتفاق نمی افتد. و برخی از بچه ها بیشتر از بقیه مستعد مشاجره هستند. به بچه ها ساختار و استراتژی هایی بدهید که برای مقابله با مشکلات نیاز دارند، اما به یاد داشته باشید که آنها بچه هستند. دعوا با خواهر و برادرت همه بخشی از بچه بودن است.