عفونت ستون فقرات می تواند ناشی از عفونت باکتریایی یا قارچی در قسمت دیگری از بدن باشد که از طریق جریان خون به ستون فقرات منتقل شده است. شایع ترین منبع عفونت های ستون فقرات، باکتری به نام استافیلوکوکوس اورئوس و پس از آن اشریشیا کلی است.

عفونت ستون فقرات ممکن است پس از یک روش اورولوژی رخ دهد، زیرا سیاهرگ های پایین ستون فقرات از طریق لگن بالا می آیند. شایع ترین ناحیه ستون فقرات که تحت تاثیر قرار می گیرد، ناحیه کمر است. مصرف کنندگان مواد مخدر داخل وریدی بیشتر در معرض عفونت هایی هستند که بر ناحیه گردن رحم تأثیر می گذارند. روش‌های دندانپزشکی اخیر خطر ابتلا به عفونت‌های ستون فقرات را افزایش می‌دهد، زیرا باکتری‌هایی که ممکن است در جریان عمل وارد جریان خون شوند، می‌توانند به ستون فقرات بروند.

عفونت های فضای دیسک بین مهره ای احتمالاً در یکی از صفحات انتهایی به هم پیوسته شروع می شود و دیسک به طور ثانویه آلوده می شود. در کودکان، در مورد منشا آن اختلاف نظر وجود دارد. اکثر کشت‌ها و نمونه‌برداری‌ها در کودکان منفی است، و کارشناسان معتقدند که دیسکیت دوران کودکی ممکن است یک بیماری عفونی نباشد، بلکه ناشی از دررفتگی جزئی اپی‌فیز (ناحیه رشد نزدیک انتهای استخوان)، در نتیجه آسیب فلکشن باشد. .

علائم بسته به نوع عفونت ستون فقرات متفاوت است، اما به طور کلی، درد در ابتدا در محل عفونت موضعی است. در بیماران بعد از عمل، این علائم اضافی ممکن است وجود داشته باشد:

• تخلیه زخم
• قرمزی، تورم یا حساسیت در نزدیکی محل برش

• کمر درد شدید
• تب
• لرز
• کاهش وزن
• اسپاسم عضلانی
• ادرار دردناک یا مشکل
• نقایص عصبی: ضعف و/یا بی حسی بازوها یا پاها، بی اختیاری روده و/یا مثانه

بیماران ممکن است در ابتدا علائم کمی داشته باشند، اما در نهایت دچار کمردرد شدید می شوند. به طور کلی، کودکان کم سن و سال، نه تب دارند و نه به نظر می رسد درد دارند، اما از خم کردن ستون فقرات خودداری می کنند. کودکان سه تا نه ساله معمولاً با کمردرد به عنوان علامت غالب ظاهر می شوند

عفونت فضای دیسک بعد از عمل ممکن است پس از جراحی وجود داشته باشد که به طور متوسط ​​یک ماه پس از جراحی رخ می دهد. درد معمولاً با استراحت در بستر و بی حرکتی کاهش می یابد، اما با حرکت افزایش می یابد. اگر درمان نشود، درد به تدریج بدتر و غیرقابل درمان می شود و حتی به مسکن های تجویزی نیز پاسخ نمی دهد.