اولین قدم در تشخیص ضایعه نخاعی، شرح حال پزشکی و معاینه فیزیکی است. پزشک بیمار یک تاریخچه پزشکی دریافت می کند و در مورد جزئیات مربوط به زمان آسیب سؤال می پرسد. مدت زمان پس از آسیب مهم است زیرا آسیب نخاعی یک اورژانس پزشکی است. هر چه بیمار سریعتر درمان را دریافت کند، شانس بهبودی بیشتر است. سایر جزئیات تاریخچه پزشکی می تواند شامل جزئیات هرگونه آسیب یا جراحی قبلی گردن یا کمر، وجود درد در گردن یا پشت، هرگونه ضعف در بازوها یا پاها، از دست دادن کنترل روده یا مثانه، از دست دادن حس در بازوها باشد. یا پاها و سایر شرایط پزشکی قبلی.

معاینه فیزیکی شامل آزمایشی برای بررسی اینکه آیا احساس لمس در بازوها و پاها دست نخورده است و همچنین تست قدرت عضلانی و رفلکس در بازوها و پاها خواهد بود. بیمار را می‌توان در یقه گردن یا روی تخته پشتی نگه داشت تا زمانی که پزشک تشخیص دهد که آیا بیمار آسیب نخاعی دارد یا خیر.

مرحله بعدی اغلب عکسبرداری با اشعه ایکس از گردن یا پشت است. اینها می توانند به شناسایی شکستگی یا دررفتگی مهره ها کمک کنند. اینها ممکن است با آسیب نخاعی وجود داشته باشند یا نباشند. ممکن است ضایعه نخاعی بدون آسیب به مهره ها باشد. اشعه ایکس همچنین می تواند به شناسایی تومور یا عفونت یا آرتریت شدید که می تواند باعث آسیب نخاع شود کمک کند.

توموگرافی کامپیوتری (CT) یک آزمایش تصویربرداری پیشرفته‌تر است که می‌تواند دید بهتری از مهره‌ها به پزشک بدهد. سی تی می‌تواند آسیب‌های وارده به مهره‌ها را که در عکس‌های اشعه ایکس ساده دیده نمی‌شود، شناسایی کند. اسکن تصویربرداری رزونانس مغناطیسی ظ یکی دیگر از مطالعات تصویربرداری پیشرفته‌تر است که می‌تواند آسیب نخاعی را شناسایی کند. MRI در ارزیابی بافت های نرم از جمله رباط ها، دیسک های بین مهره ای، اعصاب و نخاع بهتر است. اسکن MRI همچنین می تواند شواهدی از آسیب در نخاع را نشان دهد.