یک درمانگر خدمات مشاوره ای را به بیماران نیازمند به مراقبت های بهداشت روان ارائه می دهد. آنها ممکن است به عنوان مشاور ازدواج، کودک درمانگر، روانشناس بالینی، یا یک موقعیت دارای مجوز دیگر کار کنند. در طول درمان، آنها می توانند ارزیابی ها، تشخیص ها و درمان اختلالات سلامت روان را از طریق ترکیبی از رویکردها و روش ها انجام دهند.

درمانگران از نظر توانایی خود در تجویز دارو برای بیماران خود محدود هستند. با این حال، چند استثنا وجود دارد. برخی از ایالت ها به روانشناسان دارای مجوز آموزش دیده در روان دارویی بالینی اجازه تجویز می دهندلینک خارجی:open_in_newداروهای خاص برای درمان بیماری های روانی

مدرک پزشکی روانپزشکلینک خارجی:open_in_newبه آنها این امکان را می دهد که نه تنها شرایط پزشکی را تشخیص دهند، بلکه در صورت نیاز دارو تجویز کنند. روانپزشکان برای تشخیص، درمان و پیشگیری از مسائل روحی، عاطفی و رفتاری با بیماران همکاری می کنند. آنها می توانند در محیط های مختلفی از جمله مطب خصوصی، کلینیک ها، مراکز اجتماعی، برنامه های آسایشگاه و بسیاری مکان های دیگر کار کنند.

درمان روانپزشکی ممکن است به روش‌های مختلفی نیاز داشته باشد، مانند روان‌درمانی (گفتار درمانی) یا داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی، آرام‌بخش‌ها، داروهای ضد اضطراب، داروهای ضد روان پریشی، خواب‌آور، تثبیت‌کننده‌های خلق و خو و محرک‌ها.

روانپزشک شدن با شرایط تحصیلی متفاوتی نسبت به درمانگر شدن همراه است. همانطور که گفته شد، برخی از روانپزشکان ممکن است انواع مختلفی از درمان های درمانی را همراه با تکنیک های دیگر ارائه دهند، با این حال، آنها لزوما مشابه درمان های ارائه شده توسط یک درمانگر مجاز نیستند. بیماران ممکن است انتخاب کنند که هم با یک درمانگر و هم با روانپزشک کار کنند، که می تواند در درمان شرایط خاص مفید باشد.

یک درمانگر می تواند با عناوین مختلفی مانند یک مشاور دارای مجوز، مددکار اجتماعی، روان درمانگر، روانکاو یا روانشناس استفاده کند. هر یک از این مسیرهای شغلی با مسیر آموزشی، آموزشی و مجوز خود همراه است. عنوان آنها ممکن است بسته به قوانین ایالتی که در آن فعالیت می کنند متفاوت باشد، و خدمات آنها و ساختار آن خدمات نیز می تواند متفاوت باشد.