در دوران بلوغ، بیمار با پرده بکارت بدون سوراخ معمولاً با یک برآمدگی واژن از بافت نازک پرده با رنگ تیره یا آبی ناشی از هماتوکولپوس پشت آن مراجعه می کند. سایر یافته هایی که ممکن است وجود داشته باشد

عبارتند از: توده شکمی، احتباس ادرار، سوزش ادرار، یبوست و دیسچزی. در ارزیابی، هدف تمایز یک پرده بکارت بدون سوراخ از سایر علل آناتومیک انسدادی مانند چسبندگی لبی، سینوس ادراری تناسلی، سپتوم عرضی واژن، یا آترزی دیستال واژن است. مداخله جراحی فقط در بیماران علامت دار قبل از بلوغ ضروری است. پس از تایید تشخیص، مداخله جراحی معمولاً تا زمانی که استروژن بلوغ اتفاق بیفتد به تعویق می افتد زیرا پرده بکارت بدون سوراخ ممکن است خود به خود در دوران بلوغ باز شود. تکمیل معاینه شکم و پرینه مهم است. اگر در معاینه فیزیکی پرده پرده بیرون زده و سونوگرافی هماتوکولپوس را نشان دهد، نیازی به تصویربرداری بیشتر نیست.

 با این حال، اگر تشخیص قطعی نباشد یا نگرانی در مورد آترزی واژینال دیستال، آترزی دهانه رحم، انسداد شاخ رحم یا سپتوم عرضی یا طولی واژن وجود داشته باشد، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی توصیه می شود. زمان ایده آل برای مداخله جراحی بر روی بافت هیمنال قبل از شروع درد و بعد از شروع بلوغ است که بافت واژن استروژن می شود. مدیریت جراحی تغییرات بالینی مهم پرده بکارت شامل برداشتن بافت هیمن است و به ندرت با عواقب طولانی مدت همراه است. اگر این نگرانی وجود داشته باشد که بیمار آترزی دیستال واژینال یا سپتوم عرضی واژن داشته باشد،