شما نمی‌توانید کار زیادی برای جلوگیری از مسخره شدن فرزندتان توسط بچه‌های دیگر انجام دهید، اما می‌توانید به او یاد بدهید که چگونه با نیش و کنایه‌های آزاردهنده مقابله کند. برخی از این نکات به شکل زیر است:
با او همدردی و همدلی کنید
تصدیق کنید که مسخره شدن ناراحت‌کننده است. بگذارید فرزندتان بداند که شما او را درک می‌کنید. مثلاً بگویید: «وقتی فرانک بهت می‌گه نی‌نی کوچولو، تو خیلی عصبانی می‌شی، نه؟» و پیشنهاد کنید که به «فرانک» بگوید حرف او ناراحتش کرده است. همچنین تشویقش کنید با بچه‌هایی بازی کند که او را دوست دارند و احساس خوبی به او می‌دهند.
او را راهنمایی کنید
به کودک پنج ساله‌ٔ خود بگویید که اگرچه نمی‌تواند چیزهایی را که بچه‌های دیگر می‌گویند کنترل کند، اما می‌تواند تصمیم بگیرد که می‌خواهد چه نوع واکنشی نشان دهد. از او بپرسید که آیا ایده و نظری در مورد نحوه‌ٔ مقابله با مسخره شدن دارد و توضیح دهید که چند گزینه دارد. شما می‌توانید نقش بازی کردن را امتحان کنید، یعنی شما در نقش بچه‌ٔ خودتان و او در نقش کسی که مسخره‌اش کرده است بازی کنید. مثلاً اگر او بگوید: «تو نمی‌تونی سر میز ناهار کنار من بشینی، چون خیلی احمقی!»، شما می‌توانید جواب بدهید: «من احمق نیستم و دوستای دیگه‌ای دارم که می‌خوام امروز پیششون بشینم». یا می‌توانید به او یاد بدهید که کودک قلدر را از واکنشی که می‌خواهد در او برانگیزد، محروم کند. اگر تمسخر واکنشی در فرزند شما ایجاد نکند، به شکنجه‌گرش اجازه نمی‌دهد که احساس قدرت کند یا به قیمت ناراحتی فرزند شما سرگرم شود. فرزندتان می‌تواند یا روی هر فعالیتی که هنگام شروع آزار درگیر آن بود تمرکز کند یا اینکه صرفاً از آنجا دور شود.
به او یاد بدهید که کمک بخواهد
اینکه همهٔ ما به مسخره شدن اهمیتی ندهیم بلوغ زیادی می‌خواهد، بنابراین از کودک کودکستانی خود انتظار خویشتن‌داری و خونسردی نداشته باشید. اگر واقعاً از مسخره شدن در مدرسه ناراحت است، مخصوصاً اگر ادامه‌دار است، باید او و شما با معلمش صحبت کنید. یک معلم آگاه و دلسوز می‌تواند با تشویق مهارت‌های اجتماعی مثبت و کمک به کودک در ایجاد دوستی‌های گسترده، او را در کلاس حمایت کند. شما همچنین می‌توانید اگر فرزندتان به خاطر تمسخرها واقعاً زیاد اذیت میشود، از یک مشاور و متخصص کمک بگیرید.
برخلاف آنچه می‌گویید رفتار نکنید
شاید تمسخرهایی که این‌قدر کودک شما را ناراحت میکند، نه از طرف همبازی‌هایش، بلکه از طرف شماست و شما حتی ممکن است متوجه نشوید. دست انداختن او به شکل دوستانه و مهرآمیز روشی عالی برای پرورش حس شوخ‌طبعی است، اما اجازه دهید خودش راهنمای شما باشد، یعنی اگر واکنش خوبی نشان نداد، شاید به آن موضوع خاص حساس باشد. بنابراین با او در مورد مشکلی که با آن کلنجار می‌رود، مانند ترسیدن از تاریکی یا غلبه بر لکنت عصبی‌اش شوخی نکنید، زیرا فقط باعث شرمساریش خواهد شد.
همچنین هرگز خشن نباشید و هیچ نوع لقب دادن و اسم گذاشتن یا پوزخندزدنی مجاز نیست. شاید مهمترین قانون این است که فرزند خود را جلوی دیگران مسخره نکنید. صدا زدن او با عنوان «خر کوچولوی من» یا «چاقالو» در مقابل دوستانش قطعاً باعث احساس خواری او خواهد شد. با رعایت یک‌سری حد و مرزها در مورد دست انداختن، به فرزند خود نشان می‌دهید که چگونه طوری شوخی کند که به احساسات مردم آسیب نرساند.
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
