اگرچه کولپوسسپانسیون لاپاراسکوپی بسیار بی خطر است، اما در هر روش جراحی خطرات و عوارض احتمالی وجود دارد. خطرات بالقوه عبارتند از:

• خونریزی : اگرچه از دست دادن خون در طی این روش در مقایسه با جراحی باز نسبتاً کم است، در صورت لزوم در حین عمل یا پس از آن در طول دوره بعد از عمل، ممکن است همچنان نیاز به تزریق خون باشد.

• عفونت : همه بیماران قبل از شروع جراحی با آنتی بیوتیک های داخل وریدی درمان می شوند تا احتمال بروز عفونت در دستگاه ادراری یا محل برش کاهش یابد.

• آسیب بافت مجاور / اندام : اگرچه غیر معمول است، اما آسیب احتمالی به بافت ها و اندام های اطراف از جمله روده، ساختارهای عروقی، ماهیچه های لگن و اعصاب ممکن است نیاز به اقدامات بیشتری داشته باشد. آسیب گذرا به اعصاب یا ماهیچه ها نیز می تواند در ارتباط با وضعیت بیمار در حین عمل رخ دهد.

• فتق : فتق در محل برش به ندرت رخ می دهد زیرا همه برش های سوراخ کلید تحت نظر مستقیم لاپاراسکوپی بسته می شوند.

• تبدیل به جراحی باز : اگر در طول عمل لاپاراسکوپی با مشکل شدید مواجه شد (مثلاً اسکار یا خونریزی بیش از حد) ممکن است نیاز به تبدیل به عمل باز استاندارد باشد. این می تواند منجر به یک برش استاندارد باز و احتمالاً یک دوره نقاهت طولانی تر شود.

• بی اختیاری ادراری : بی اختیاری ادرار از قبل موجود معمولاً در زمان جراحی با تعلیق مثانه درمان می شود، با این حال، بی اختیاری جزئی ممکن است همچنان وجود داشته باشد، که معمولاً با گذشت زمان برطرف می شود. گاهی ممکن است نیاز به دارو باشد.

• احتباس ادراری : مانند بی اختیاری ادرار، احتباس ادرار پس از عمل غیر معمول است و معمولاً در بیمارانی که همزمان تحت تعلیق مثانه قرار می گیرند، وجود دارد. ممکن است پس از عمل به خود سوندگذاری متناوب موقتی نیاز باشد.

• فیستول وزیکوواژینال : فیستول (ارتباط غیرطبیعی) بین مثانه و واژن یک عارضه نادر از هر جراحی لگنی است که واژن، رحم و مثانه را درگیر می کند. فیستول وزیکوواژینال معمولاً با علائم نشت مداوم ادرار از واژن ظاهر می شود. اگرچه نادر است، این فیستول ها را می توان به صورت محافظه کارانه یا با ترمیم جراحی از طریق یک برش واژن مدیریت کرد.